Dijital Yargı

Hukuk Platformu

ANA MENÜ

  • Dashboard

ARAÇLAR

  • Karar AraHybrid
  • Detaylı İçtihat
  • Dilekçe Üret
  • Mevzuat6 tür
  • Araçlar
  • DoktrinYakında

HESAP

  • Abonelik
  • Hesabım
Giriş YapÜcretsiz Dene
Anasayfa/İçtihat/Yargıtay/E. 2022/31 · K. 2022/404
YargıtayHukuk Genel Kurulu

E. 2022/31 K. 2022/404

E. 2022/31K. 2022/40429 Mart 2022
nafakatazminatmanevi tazminatyoksulluk nafakasıboşanmaziynet alacağıbozma kararıyasal süremaddi ve manevi tazminatmaddi tazminatsadakat yükümlülüğüdeğerlemekişilik haklarına saldırıkarşılıklı boşanmayeniden değerleme oranıiadeadli yargı
PDF İndir
AI Özet yükleniyor...

Kısa Önizleme

Önizleme

" "MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi 1. Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir. 2. Direnme kararı davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. 3. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve temyiz incelemesi sırasında duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369. maddesinin direnme kararının temyizini kapsamadığı, direnmenin düzenlendiği aynı Kanunun 373. maddesinde ise duruşmaya yer verilmediği gözetildiğinde direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağı kabul...

Karar Metni

Hukuk Genel Kurulu 2022/31 E. , 2022/404 K.

" "MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir. 2. Direnme kararı davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. 3. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve temyiz incelemesi sırasında duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369. maddesinin direnme kararının temyizini kapsamadığı, direnmenin düzenlendiği aynı Kanunun 373. maddesinde ise duruşmaya yer verilmediği gözetildiğinde direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağı kabul edilerek temyiz eden davalı-karşı davacı vekilinin duruşma talebinin reddine karar verilip dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ Davacı-Karşı Davalı İstemi: 4. Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde; tarafların 03.04.2012 tarihinde evlendikleri, ortak çocuklarının olmadığını, evlilik anından itibaren eşler arasında fikir aykırılıkları ve çatışmaların başladığını, davalının evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediğini, aynı ev içinde iki yabancı gibi yaşadıklarını, dava tarihinden yaklaşık on bir ay önce müvekkilinin evden ayrıldığını, ortak eve zaman zaman eşyalarını almaya geldiğini, bu zamanlarda ayrı odalarda kaldıklarını, eşlerin 5 aydır neredeyse hiç konuşmadıklarını ileri sürerek tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir. Davalı-Karşı Davacı İstemi: 5. Davalı-karşı davacı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; tüm iddiaları inkârla, tarafların yedi yıl süren arkadaşlıkları neticesinde evlendiklerini, 2014 yılı Aralık ayına kadar eşler arasında hiçbir geçimsizlik olmadığını, bu tarihten itibaren erkeğin eve geç gelmeye ve telefonunu eşinden saklamaya başladığını, sadakat yükümlülüğünü ihlâl ettiğini, maddi durumunun çok iyi olduğunu ve aylık 30.000TL kira geliri elde ettiğini, Gülay isimli kadınla 10-15 Haziran 2015 tarihleri arasında İzmir Çeşme Boyalık Beach Otel ve 9-14 Temmuz 2015 tarihleri arasında da İzmir Çeşme Ladin Otelde tatil yaptığını ileri sürerek asıl davanın reddine, karşı boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, müvekkili yararına 10.000TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 500.000TL maddi, 1.000.000TL manevi tazminat ödenmesine, ziynet eşyalarının aynen iadesine karar verilmesini talep etmiştir. İlk Derece Mahkemesi Kararı: 6. İstanbul Anadolu 21. Aile Mahkemesinin 08.06.2017 tarihli ve 2015/37 E., 2017/456 K. sayılı kararı ile; erkeğin eşini Gülay isimli kadınla aldatarak sadakat yükümlülüğünü ihlâl ettiği, kadının ise kusurlu bir davranışının varlığının kanıtlanmadığı, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin ...

Atıf Yapılan Mevzuat

KesinKanun

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, m. 1

1 – 17/4/2013 tarihli ve 6460 sayılı Kanunun 1 ve 2 nci Maddeleri :

AkıllıKanun

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, m. 362

Temyiz edilemeyen kararlar

OtomatikAnayasa

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, m. 2

II. Cumhuriyetin nitelikleri

OtomatikKanun

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, m. 174

1. Maddî ve manevî tazminat

OtomatikKanun

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, m. 33

2. Yargılama usulü

OtomatikKanun

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, m. 341

III. Dinî eğitim

OtomatikKanun

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, m. 371

2. İstenmesi

OtomatikKanun

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, m. 33

Hukukun uygulanması

OtomatikKanun

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, m. 341

İstinaf yoluna başvurulabilen kararlar

OtomatikKanun

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, m. 371

Bozma sebepleri

full_scan_v1Kanun

213 sayılı Vergi Usul Kanunu, m. 298

(Değişik: 23/6/1982-2686/36 md.)

Benzer Kararlar

YargıtayHukuk Genel Kurulu

E. 2022/143 · K. 2022/407

29 Mart 2022

YargıtayHukuk Genel Kurulu

E. 2022/280 · K. 2022/409

29 Mart 2022

YargıtayHukuk Genel Kurulu

E. 2022/141 · K. 2022/406

29 Mart 2022

YargıtayHukuk Genel Kurulu

E. 2022/283 · K. 2022/410

29 Mart 2022

YargıtayHukuk Genel Kurulu

E. 2021/988 · K. 2022/362

22 Mart 2022

YargıtayHukuk Genel Kurulu

E. 2022/144 · K. 2022/408

29 Mart 2022